ന്യൂഡൽഹി: സീ ഗ്രൂപ്പ് സ്ഥാപകൻ സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ വ്യക്തിഗത പാപ്പരത്ത നടപടിയിൽ ദേശീയ കമ്പനി നിയമ ട്രിബ്യൂണൽ അംഗീകരിച്ച തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി രാജ്യത്തെ ബാങ്കിങ് മേഖലയിലും പാപ്പരത്ത നിയമ സംവിധാനത്തിലും വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഏകദേശം ₹22,006 കോടി രൂപയുടെ അവകാശവാദങ്ങൾക്കു പകരം വെറും ₹6.5 കോടി രൂപ മാത്രം നൽകുന്ന പദ്ധതിയാണ് അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
അതായത്, അംഗീകരിച്ച അവകാശവാദത്തിന്റെ വളരെ ചെറിയൊരു ഭാഗം മാത്രമാണ് തിരിച്ചുകിട്ടുക. ഇതോടെ സ്വാഭാവികമായും ഉയരുന്ന ചോദ്യം ഒന്നാണ് — ബാക്കിയുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപ എവിടെനിന്ന് തിരിച്ചുപിടിക്കും?
ഇതിലും പ്രധാനമായി, ഈ തീരുമാനം ഇതോടെ അവസാനിക്കുമോ എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ചോദ്യം.
നിയമപോരാട്ടം ഇനിയും തുടരാൻ സാധ്യത
ദേശീയ കമ്പനി നിയമ ട്രിബ്യൂണലിന്റെ ഉത്തരവിനെതിരെ ചില വായ്പാദാതാക്കൾ മേൽക്കോടതിയെ സമീപിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്. സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ തിരിച്ചടവ് പദ്ധതിക്കെതിരെ ശക്തമായ നിലപാടാണ് ചില ബാങ്കുകളും ധനകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അതിനാൽ ₹6.5 കോടി എന്ന തുക അന്തിമമായി മാറിയെന്ന് ഇപ്പോൾ പറയാനാകില്ല.
ദേശീയ കമ്പനി നിയമ അപ്പീൽ ട്രിബ്യൂണലിൽ കേസ് എത്തിയാൽ, തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി അംഗീകരിച്ച രീതി, വായ്പാദാതാക്കളുടെ വോട്ടിങ്, അവകാശവാദങ്ങളുടെ അംഗീകാരം, പദ്ധതിയുടെ യാഥാർഥ്യബോധം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കപ്പെടാം.
₹22,000 കോടി എങ്ങനെ ഉണ്ടായി?
ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വസ്തുത മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
₹22,006 കോടി സുഭാഷ് ചന്ദ്ര വ്യക്തിപരമായി എടുത്ത വായ്പയല്ല.
വിവിധ കമ്പനികൾ എടുത്ത വായ്പകൾക്ക് അദ്ദേഹം നൽകിയ വ്യക്തിഗത ജാമ്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഈ തുകയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം അവകാശവാദമായി ഉയർന്നത്.
അതുകൊണ്ട് സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ വ്യക്തിഗത പാപ്പരത്ത നടപടിയിൽ ₹6.5 കോടി മാത്രം ലഭിച്ചാലും, അതുകൊണ്ട് ബന്ധപ്പെട്ട കമ്പനികളുടെ മുഴുവൻ കടബാധ്യതയും ഇല്ലാതാകുന്നില്ല.
വായ്പ നൽകിയ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് കമ്പനികളിൽ നിന്നും മറ്റ് നിയമപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെയും പണം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം.
എന്നാൽ കമ്പനികളുടെ കൈവശം യഥാർഥത്തിൽ എന്തുണ്ട്?
ഇതാണ് ഈ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം.
ഒരു കമ്പനിക്ക് വലിയ കടമുണ്ടെങ്കിൽ, ആ കടം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ ബാങ്കുകൾക്ക് സാധാരണയായി ആശ്രയിക്കാവുന്നത് ഭൂമി, കെട്ടിടങ്ങൾ, ഓഹരികൾ, നിക്ഷേപങ്ങൾ, യന്ത്രങ്ങൾ, മറ്റ് പണമായി മാറ്റാവുന്ന സ്വത്തുക്കൾ തുടങ്ങിയവയാണ്.
പക്ഷേ ഇത്തരം സ്വത്തുക്കൾ നേരത്തെ തന്നെ വിറ്റുപോയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, പണയംവെച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവയുടെ മൂല്യം വലിയ തോതിൽ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ബാങ്കുകൾക്ക് തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയുന്ന തുകയും കുറയും.
അതാണ് ഈ കേസുമായ് ബന്ധപ്പെട്ട യഥാർഥ സാമ്പത്തിക കുരുക്ക്.
പഴയ സമ്പത്തും ഇന്നത്തെ സമ്പത്തും തമ്മിലുള്ള വലിയ വ്യത്യാസം
കേസിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന മറ്റൊരു വിഷയമാണ് സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ പഴയ സമ്പത്തിന്റെ കണക്കുകളും ഇപ്പോഴത്തെ വ്യക്തിഗത സ്വത്തുക്കളും തമ്മിലുള്ള വലിയ വ്യത്യാസം.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആകെ സമ്പത്ത് പതിനായിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപയായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ വ്യക്തിഗത പാപ്പരത്ത നടപടിക്കിടെ പുറത്തുവന്ന നിലവിലെ സ്വത്ത് കണക്കുകൾ അതിനേക്കാൾ വളരെ താഴെയാണ്.
ഇതോടെ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു:
ഒരുകാലത്ത് പതിനായിരക്കണക്കിന് കോടി രൂപയുടെ സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരാളുടെ സ്വത്ത് പിന്നീട് എങ്ങനെ ഇത്രയധികം കുറഞ്ഞു?
ഇതിന് ഒരു സ്വാഭാവിക വിശദീകരണം ഉണ്ടായേക്കാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം കമ്പനികളിലെ ഓഹരികളായിരുന്നെങ്കിൽ, ഓഹരി വില ഇടിഞ്ഞതോടെ സമ്പത്തിന്റെ മൂല്യവും ഇടിഞ്ഞിരിക്കാം. കൂടാതെ കടം തീർക്കുന്നതിനായി ഓഹരികളും മറ്റ് സ്വത്തുക്കളും വിറ്റിട്ടുണ്ടാകാം.
എന്നാൽ ഏത് സ്വത്താണ് എപ്പോൾ വിറ്റത്, എത്ര രൂപയ്ക്ക് വിറ്റു, ആ പണം എവിടേക്ക് പോയി എന്നതിന്റെ പൂർണ ചിത്രം പുറത്തുവരുന്നത് നിർണായകമാണ്.
സ്വത്ത് മറച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ടോ?
ഇതാണ് ഇനി ഏറ്റവും ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ട സാധ്യതകളിലൊന്ന്.
നിലവിൽ സുഭാഷ് ചന്ദ്ര സ്വത്ത് മറച്ചുവച്ചുവെന്ന് പറയാൻ മതിയായ തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനമില്ല. എന്നാൽ കൂടുതൽ അന്വേഷണത്തിൽ വായ്പാദാതാക്കളിൽ നിന്ന് സ്വത്തുക്കൾ മറച്ചുവച്ചതോ, ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് സ്വത്തുക്കൾ മാറ്റിയതോ, യഥാർഥ മൂല്യത്തേക്കാൾ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് സ്വത്തുക്കൾ കൈമാറിയതോ കണ്ടെത്തിയാൽ സ്ഥിതി മാറും.
അങ്ങനെയൊരു കണ്ടെത്തൽ ഉണ്ടായാൽ വിഷയം സാധാരണ പാപ്പരത്ത നടപടിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങില്ല.
വഞ്ചന, സ്വത്ത് മറച്ചുവെക്കൽ, നിയമവിരുദ്ധമായ സ്വത്ത് കൈമാറ്റം തുടങ്ങിയ ആരോപണങ്ങളിൽ കൂടുതൽ നിയമനടപടികൾക്ക് വഴിയൊരുങ്ങാം.
എന്നാൽ അത്തരം കാര്യങ്ങൾ തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ അവയെ ആരോപണങ്ങളായി മാത്രമേ കാണാനാകൂ.
ബാങ്കുകൾക്ക് മുഴുവൻ പണവും നഷ്ടമാകുമോ?
ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ അതും ഉറപ്പിച്ച് പറയാനാകില്ല.
ബാങ്കുകൾക്ക് പ്രധാനമായും രണ്ട് വഴികളിലൂടെയാണ് പണം തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയുക.
ഒന്ന് — കമ്പനികളിൽ നിന്നുള്ള തിരിച്ചടവ്.
രണ്ട് — കമ്പനികളുടെയും ഗ്യാരന്റർമാരുടെയും നിയമപരമായി പിടിച്ചെടുക്കാവുന്ന സ്വത്തുക്കളിൽ നിന്നുള്ള വീണ്ടെടുപ്പ്.
ഇവ രണ്ടിലും ലഭിക്കുന്ന തുക കുറവാണെങ്കിൽ ബാക്കിയുള്ളത് ബാങ്കുകളുടെ നഷ്ടമായി മാറും.
ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു ബാങ്കിന് നൂറ് കോടി രൂപ ലഭിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടെന്നും എന്നാൽ വിൽക്കാനാകുന്ന സ്വത്തുക്കളിൽ നിന്നും മറ്റ് വീണ്ടെടുപ്പ് നടപടികളിൽ നിന്നും മുപ്പത് കോടി രൂപ മാത്രമേ ലഭിക്കുകയുള്ളൂവെന്നും കരുതുക. അപ്പോൾ ബാക്കി എഴുപത് കോടി രൂപയുടെ നഷ്ടം ബാങ്കിന് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിവരും.
അതിനാൽ ₹22,000 കോടി മുഴുവൻ ബാങ്കുകളുടെ നഷ്ടമാണെന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണ്. എന്നാൽ അതിൽ വലിയൊരു ഭാഗം തിരിച്ചുകിട്ടാതെ പോകാനുള്ള സാധ്യതയാണ് ഇപ്പോൾ പ്രധാന ആശങ്ക.
വായ്പ നൽകിയവരുടെ വോട്ടിങ്ങും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു
തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി അംഗീകരിക്കുന്ന നടപടിയിൽ പങ്കെടുത്ത ചില വായ്പാദാതാക്കളുമായി സുഭാഷ് ചന്ദ്രയ്ക്ക് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ എന്നതിനെക്കുറിച്ചും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്.
അത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വോട്ടുകൾ അംഗീകരിച്ച രീതി സംബന്ധിച്ച് വായ്പാദാതാക്കൾക്കിടയിൽ തർക്കമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത് മേൽക്കോടതികളിൽ വീണ്ടും പരിശോധിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി അംഗീകരിക്കാൻ ആവശ്യമായ ഭൂരിപക്ഷം യഥാർഥത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്നതും പ്രധാന വിഷയമാകും.
മറ്റൊരു കേസിൽ വിപണി നിയന്ത്രണ അതോറിറ്റിയുടെ നടപടി
ഇതിനിടെ, സീ എന്റർടെയ്ൻമെന്റ് സ്ഥാപനത്തിന്റെ സ്വത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു വിഷയത്തിൽ വിപണി നിയന്ത്രണ അതോറിറ്റിയായ സെബി സുഭാഷ് ചന്ദ്രയ്ക്കും മകൻ പുനിത് ഗോയങ്കയ്ക്കുമെതിരെ നടപടി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
സീ എന്റർടെയ്ൻമെന്റിന്റെ ഭൂമി പ്രമോട്ടർ ബന്ധമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വായ്പയ്ക്ക് സുരക്ഷയായി ഉപയോഗിച്ചതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് നടപടി.
ഇത് ഇപ്പോഴത്തെ ₹22,000 കോടി പാപ്പരത്ത കേസിലെ കുറ്റവിധിയല്ല. എന്നാൽ സ്ഥാപനത്തിന്റെ സ്വത്തും പ്രമോട്ടർ ബന്ധമുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സംബന്ധിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ ഇതിലൂടെ വീണ്ടും ഉയരുകയാണ്.
സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടലുണ്ടായോ?
₹22,000 കോടിയുടെ അവകാശവാദങ്ങൾക്ക് പകരം ₹6.5 കോടി മാത്രം നൽകുന്ന തീരുമാനം പുറത്തുവന്നതോടെ രാഷ്ട്രീയ ചോദ്യങ്ങളും ഉയരുന്നുണ്ട്.
എന്നാൽ കേന്ദ്രസർക്കാരോ പ്രധാനമന്ത്രി ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഏതെങ്കിലും ഭരണനേതൃത്വമോ നിയമവിരുദ്ധമായി സുഭാഷ് ചന്ദ്രയെ സഹായിച്ചതായി തെളിയിക്കുന്ന രേഖ നിലവിൽ പുറത്തുവന്നിട്ടില്ല.
അതുകൊണ്ട് അത്തരം ആരോപണം വസ്തുതയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ല.
അതേസമയം, വായ്പാദാതാക്കളുടെ എതിർപ്പ്, സ്വത്തുക്കളുടെ പഴയതും പുതിയതുമായ കണക്കുകൾ, വോട്ടിങ് സംബന്ധിച്ച തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ കൂടുതൽ അന്വേഷണം നടന്നാൽ മാത്രമേ ഈ തീരുമാനത്തിന് പിന്നിലെ മുഴുവൻ ചിത്രം വ്യക്തമാകൂ.
ഇനി എന്ത് സംഭവിക്കാം?
ഒന്നാമത്തെ സാധ്യത
വായ്പാദാതാക്കൾ അപ്പീൽ നൽകുകയും മേൽക്കോടതി കേസ് പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്യും. തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടാം.
രണ്ടാമത്തെ സാധ്യത
സ്വത്തുക്കളുടെയും പഴയ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളുടെയും കൂടുതൽ പരിശോധന ആവശ്യമായി വരാം.
മൂന്നാമത്തെ സാധ്യത
₹6.5 കോടി എന്ന തിരിച്ചടവ് പദ്ധതി അന്തിമമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ, സുഭാഷ് ചന്ദ്രയുടെ വ്യക്തിഗത പാപ്പരത്ത നടപടിയിൽ വായ്പാദാതാക്കൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന തുക അതിൽ ഒതുങ്ങും. പിന്നീട് കമ്പനികളിൽ നിന്നും മറ്റ് നിയമപരമായ മാർഗങ്ങളിലൂടെയും തിരിച്ചുപിടിക്കൽ തുടരും.
നാലാമത്തെ സാധ്യത
സ്വത്ത് മറച്ചുവെക്കൽ, നിയമവിരുദ്ധമായ കൈമാറ്റം, വഞ്ചനാപരമായ ഇടപാട് തുടങ്ങിയവയ്ക്ക് തെളിവുകൾ ലഭിച്ചാൽ പുതിയ നിയമനടപടികൾക്ക് വഴിയൊരുങ്ങാം.
₹6.5 കോടിയിൽ അവസാനിക്കുമോ ഈ കഥ?
ഇല്ല.
ഇപ്പോൾ പുറത്തുവന്നത് ഒരു പാപ്പരത്ത നടപടിയിലെ ഒരു നിർണായക ഘട്ടം മാത്രമാണ്.
യഥാർഥ ചോദ്യം ₹22,000 കോടി എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്നതല്ല; അതിൽ എത്ര രൂപ യഥാർഥത്തിൽ തിരിച്ചുപിടിക്കാനാകും എന്നതാണ്.
കമ്പനികളുടെ കൈവശം ഇനി സ്വത്തുണ്ട്?
ഇതിനകം എത്ര സ്വത്ത് വിറ്റു?
എത്ര സ്വത്ത് പണയമായിവെച്ചിട്ടുണ്ട്?
എത്ര ഓഹരികൾ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്?
വായ്പാദാതാക്കൾക്ക് കമ്പനികളിൽ നിന്ന് എത്ര രൂപ ലഭിച്ചു?
വ്യക്തിഗത ജാമ്യത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നത് എത്ര?
പഴയ സമ്പത്തിന്റെ കണക്കുകളും ഇപ്പോഴത്തെ സ്വത്തും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തിന് പൂർണമായ വിശദീകരണമുണ്ടോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളാണ് കേസിന്റെ യഥാർഥ സാമ്പത്തിക ചിത്രം പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക.
₹22,000 കോടിയുടെ അവകാശവാദവും ₹6.5 കോടിയുടെ തിരിച്ചടവ് പദ്ധതിയും തമ്മിലുള്ള ഈ വൻ അന്തരം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പാപ്പരത്തത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല; ഇന്ത്യയിലെ ബാങ്കിങ് സംവിധാനത്തിനും കോർപ്പറേറ്റ് ഭരണത്തിനും പാപ്പരത്ത നിയമത്തിനും മുന്നിലുള്ള വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നം കൂടിയാണ്.
₹6.5 കോടിയിൽ കഥ അവസാനിക്കുമോ, അതോ നഷ്ടപ്പെട്ടതായി കരുതുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കോടികളുടെ പിന്നാലെ പുതിയ നിയമപോരാട്ടം തുടങ്ങുമോ — ഇനി വരുന്ന നടപടികളാണ് അതിന് ഉത്തരം നൽകുക.